Het Woord, de beste Reisgenoot EVER!

Wat me steeds vaker opvalt in de Bijbel zijn de aanmoedigingen tot actie “sta op” “ga”. Vandaag las ik handelingen 22 waarin Paulus terecht staat en vertelt wie hij was en wat hem is overkomen waardoor hij bekeerd is. Paulus wordt overvallen door een enorm licht waardoor hij verblind op de grond valt. Hij vraagt:”Who are You Lord?” en Jezus antwoord:”I am Jesus the Nazarene whom you are persecuting” en dan vraagt Paulus:”What shall I do Lord?” en Jezus antwoord:”Get up and go (into Damascus)”. Als hij dan in Damascus is ontmoet hij daar Ananias, gezonden door God om hem te vertellen wat hij verder moet doen: “Rise (and be baptized)” en weer een stukje verder “And the Lord said to me:’Go (for I will sent you far away to the gentiles). 

Het mooie vind ik dat God niet alleen zegt dát iemand in actie moet maar ook wat de actie is:                         Get up and go into Damascus.                                                                                                                       Rise and be baptized.                                                                                                                                            Go for I will send you far away to the gentiles.                                                                       

Ik ben ervan overtuigd dat God nog steeds tegen ons en mij zegt: Get up, rise, go, want God heeft ons allemaal met een doel op deze aarde gezet maar als je dat doel niet kent ben je stuurloos. Je gaat wel maar je weet niet precies waar naartoe, niet stap voor stap. Het grote doel kennen we allemaal: “Maak dan alle volken tot Mijn discipelen” GO. Dàt is het grote plaatje, maar wat is mijn Damascus?  Het zou toch gaaf zijn als God nog zo duidelijk zou spreken als tegen Paulus. Misschien doet Hij dat maar hoor ik het niet. Alhoewel Paulus hoorde Hem ook een hele tijd niet maar als Jezus de aandacht wil, krijgt Hij de aandacht.”A great blaze of light flashed suddenly from heaven and shone about me. And I fell to the ground and heard a voice saying to me....”                                              Wow, dat is nog eens duidelijk. En ik pruttel maar aan, schrijf eens een boek wat ik vervolgens niet uitgeef, schrijf een blog, maak dingen met mooie woorden, en verder? Verder wind ik me op over dingen die me ontnomen worden: spreken, lesgeven, nu Women Only weer. Maar dat opwinden is nou net zinloos en weggegooide tijd. Ik geloof niet dat er ook maar ergens in de Bijbel staat:”Wind je op”. Dus daar stop ik ook maar acuut mee want als er één ding zeker is dan is het dat ik die Ene stem wil verstaan die zegt: “Get up, rise, go”. Dus vandaag sta ik weer op, ik strek me uit en ga! Waar naartoe? In ieder geval vooruit. Zolang ik woorden heb, Gods Woord heb, kan ik reizen. Woorden zijn altijd al mijn reisgenoten geweest; gelezen woorden, gehoorde woorden, gesproken woorden, geschreven woorden en gezongen woorden.

In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. He was present originally with God. All things were made and came into existence through Him, and without Him was not even one thing made that has come to being.(Joh.1)

Het Woord, de beste reisgenoot EVER!

OUT OF ENVY

Lente! Ik ben nog een beetje ouderwets misschien maar bij mij begint de lente nog steeds op 21 maart. Lente is het jaargetijde waar ik vrolijk van word. Ontluikende knoppen, zingende vogels, de zon die steeds vaker de aarde verwarmt, kortom, nieuw leven.

Het stuk uit de Bijbel wat ik vandaag lees (Joh. 15:1-15) gaat echter over dood. Dood die vooraf gaat aan leven.
Jezus dood. 
Ik heb de Bijbel al wel een aantal keren helemaal gelezen en het verwondert me steeds hoe steeds weer nieuwe tekstgedeelten tot me spreken.
Vandaag in dit stuk slechts drie regels:
"But Jesus still made no reply"
-knowing it was out of envy that the chief priests had handed Jesus over to him
en
"Crucify Him"

Het was me nooit eerder opgevallen dat Pilatus wist dat de priesters Jezus uit jaloezie overgedragen hadden aan hem. "Kruisig Hem", uit jaloezie, en Jezus zei niets om Zichzelf te verdedigen.
Jezus werd gekruisigd, werd gedood maar Hij heeft nooit luider kunnen spreken dan hierna, Hij is nooit meer aanwezig geweest dan hierna en Hij heeft nooit meer mensen kunnen bereiken en genezen en troosten en bemoedigen dan hierna.
Soms is het dus misschien helemaal niet zo erg als 'priesters' je willen 'kruisigen' en 'doden', misschien moet je ook gewoon helemaal niks zeggen als je in zo'n situatie zit.
God was er om Jezus liefdevol op te vangen, God was er om Jezus in meer glorie en pracht op te laten staan dan Hij ooit bezeten had. Liefde overwint namelijk altijd. In vergelijking met liefde is jaloezie een verschrompeld blad wat vertrapt wordt op de grond en vervolgens weggeblazen door de wind.
De priesters? Daar lees ik eigenlijk niks meer over, misschien zijn ook zij vervlogen met diezelfde wind.
Maar Jezus is opgestaan en leeft vandaag en voor eeuwig! Ook in jou, als je wil.
Love never fails!

BETTER TOGETHER

Eén van mijn lievelingsbijbels is The Message. Hierin staat alles vaak zo mooi beschreven. Vaak word ik geraakt door slechts een deel van een zin of tekst, zoals bijvoorbeeld in 1 Thess.1:8 waar o.a. staat: ‘Your lives are echoing the Masters word…..’

en een stukje verder: ……you’re the Message!’

Door ons leven weerklinkt het woord van God, wij zijn de boodschap van God.

God wil graag spreken in deze wereld door jou heen. Hij wil Zijn boodschap bekend maken door jouw leven. Door je leven aan God te geven en een gelovige te worden word je meteen een boodschapper van Hem.

‘Wat het ik nou te vertellen?’ kun je je afvragen ‘wat heb ik nou te delen?’, maar we hebben allemaal een leven vol ervaringen, waarmee we anderen kunnen helpen en bemoedigen. ‘Wie in de Zoon van God gelooft, draagt het getuigenis in zich’ staat in 1 Joh.5:10a.

Net zo goed als wij wijze levenslessen kunnen trekken uit de Spreuken die Salomo opgeschreven heeft kunnen anderen leren van ons leven.

Hoe had je bijvoorbeeld iets aan Gods woord of je relatie met God toen er dingen mislukten in je leven? Hoe heeft God je geholpen toen je in financiële moeilijkheden zat? Wat had je aan je geloof toe je pijn had of je zorgen maakte of je depressief voelde?

Waar was God in je ongeduld, ziekte, teleurstelling? Hoe heb je Hem ervaren in je leven?

Hoe heb je Zijn liefde gevoeld, waaruit bleek Zijn hulp? Hoe had je het zonder Hem moeten stellen en waar stond je zelf?

Vaak vinden we het moeilijk om uit ons leven te delen, vooral als het gaat om moeilijke perioden maar we zijn op veel gebieden ervaringsdeskundigen. En wie kan ons beter helpen dan iemand die hetzelfde heeft meegemaakt?

God zegt dat we zorg moeten dragen voor elkaar en dat de wereld ons zal herkennen aan de liefde die we voor elkaar hebben. 

We kunnen zorgdragen voor elkaar door ons hart te delen en elkaar hiermee te troosten, bemoedigen en helpen.

We’re better together!

GOD'S OPINION

Al weken draait het in de media om het vluchtelingenprobleem en de vluchtelingencrisis. Elke krant die je in je handen pakt heeft op de voorpagina wel een foto en weer een nieuwe reportage over de vluchtelingen die voor onze deur staan. Elke nieuwsuitzending begint met de schrijnende omstandigheden van deze mensen die op de vlucht zijn. We krijgen erbarmelijke beelden te zien en we krijgen woedende krijsende mensen te zien al naargelang de gezindheid van degene die het in beeld brengt.
Bijna iedereen heeft er wel een mening over. Er worden hulporganisaties opgezet, burgers gaan op eigen initiatief helpen en er zijn er die roepen dat onze deuren gesloten moeten blijven want het is erg maar het mag niet ten koste van ons eigen welzijn gaan. En dan is er nog een kleine groep die zichzelf proberen te verrijken met het lot van deze mensen.

Ik weet niet of onze mening er eigenlijk zozeer toe doet. Vanmorgen las ik een stuk in Lukas wat me heel erg aan deze situatie deed denken en wat me duidelijk maakte wat God's mening in deze is.

Lukas 16:19-25
Nu was er een zeker rijk mens, die gekleed ging in purper en zeer fijn linnen en die elke dag vrolijk en overdadig leefde. 
En er was een zekere bedelaar, van wie de naam Lazarus was, die voor zijn poort neergelegd was, en die onder de zweren zat.
En hij verlangde ernaar verzadigd te worden met de kruimeltjes die van de tafel van de rijke man vielen; maar ook de honden kwamen en likten zijn zweren.
Het gebeurde nu dat de bedelaar stierf en door de engelen in de schoot van Abraham gedragen werd.
En ook de rijke man stierf en werd begraven. En toen hij in de hel zijn ogen opensloeg, waar hij in pijn verkeerde, zag hij Abraham van ver en Lazarus in zijn schoot.
En hij riep en zei: Vader Abraham ontferm u over mij en stuur Lazarus naar mij toe en laat hem de top van zijn vinger in het water dopen en mijn tong verkoelen, want ik lijd vreselijk pijn in deze vlam.
Abraham echter zei: Kind, herinner u dat u het goede deel ontvangen hebt in uw leven en Lazarus evenzo het kwade.
En nu wordt hij vertroost en u lijdt pijn.

ONMOGELIJK

De laatste dag van de zomer. Het lijkt wel of de zomer dat nog even wilde vieren, de zon scheen en de vogels jubelden het uit. Heerlijk weer om met de hond naar het bos te gaan. In de natuur is het heerlijk gewoon zomaar eens na te denken over van alles en nog wat.

Vandaag dacht ik na over de, naar mijn mening, onmogelijkheden in mijn leven. 

Ik denk dat iedereen wel verlangens in zijn of haar leven heeft waar je een stempel ‘ONMOGELIJK’ op zet.

Maar nu ik er wat langer over nadacht schoten mij allerlei mensen en situaties uit de bijbel in gedachten die we eigenlijk ook de stempel ‘ONMOGELIJK’ zouden geven als we puur en alleen naar de feiten zouden kijken.

Neem bijvoorbeeld David die Goliath verslaat. David, een kind nog bijna, een schaapherder met nul militaire training tegen een goed getrainde krijgsman die ook nog eens drie keer zo groot was dan  hijzelf. Goliath helemaal in harnas en goed bewapend. David in z’n gewone kleren met een slingertje en een aantal stenen. ONMOGELIJK, een lachertje als we puur naar de feiten kijken. (1 Samuel 17:1-54)

Sara, die op bijna 100 jarige leeftijd nog zwanger wordt. Ze lacht Abraham zelfs uit als hij haar vertelt dat ze nog een kind zal krijgen, logisch want het is ook ONMOGELIJK. (Gen.21:2-3)

Maria, zwanger zonder gemeenschap met een man te hebben; ONMOGELIJK. (Luk.1:30-31)

Duizenden mensen te eten geven van 5 broden en 2 vissen en dan nog 12 manden eten overhouden; ONMOGELIJK (Mark.6:30-44)

Met een half karafje olie vaten volschenken, liters en liters; ONMOGELIJK.(2 Kon.4:1-7)

In een gloeiend heet opgestookte brandende oven lopen en er zonder één brandwondje uitkomen; ONMOGELIJK. (Daniel 3:21-27)

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Onmogelijk voor ons, onmogelijk als we kijken naar de feiten, maar als we Gods kracht en Gods mogelijkheden erbij rekenen is het ineens wèl mogelijk!

Misschien heb jij, net als ik, ook obstakels in je leven waarvan je denkt: ‘Onmogelijk deze te overwinnen’, schulden, trauma’s, verslaving, ziekte of verlangens die je onmogelijk kunt verwezenlijken. Misschien wil je al jaren zwanger worden, een boek schrijven, spreken voor volle zalen, een opleiding doen, een goede partner vinden enzovoorts.

Onmogelijkheden voor jou als je naar de feiten kijkt, maar: als je Gods mogelijkheden erin betrekt wordt het een heel ander verhaal.

Laten we niet de fout maken die 10 van de 12 verkenners maakten toen ze het Beloofde Land verkend hadden en zeiden: ‘Mozes, we kunnen het land niet innemen het wordt bewoond door reuzen!, het is ONMOGELIJK’

Het gevolg was dat deze generatie nooit het Beloofde Land ingingen maar in plaats daarvan 40 jaar door de woestijn zwierven. Alleen de 2 die zeiden: ‘Reuzen zijn er maar met onze God zijn we in staat ze te verslaan!’ kwamen in hun Beloofde Land.

Nu ik er zo naar kijk lijken de onmogelijkheden in mijn leven ineens niet meer zo onmogelijk!

WOORDEN VAN WIJSHEID

‘De Here God heeft mij Zijn woorden van wijsheid gegeven zodat ik weet wat ik tegen terneergeslagen mensen moet zeggen’ (Jes.50:4 HB)

De Here God heeft ons allemaal Zijn woorden van wijsheid gegeven. Toch denk ik niet altijd te weten wat ik moet zeggen tegen terneergeslagen of depressieve mensen. 

Mijn eigen zoon is depressief, manisch depressief en de woorden die ik tegen hem spreek lijken vaak af te ketsen tegen een enorm harnas wat hij draagt. Mijn woorden lijken te ketsen tegen dat harnas en daar als het tegenovergestelde terug te kaatsen. Alle hoopvolle woorden van God worden veranderd in de hopeloze woorden van mijn zoon.

Ik heb Gods woorden tegen hem gesproken, ik heb hem Gods beloften verteld, ik heb hem gezegd hoe God iedereen wil genezen en hoe Hij Zijn Zoon naar deze wereld stuurde om Leven te geven in overvloed. Ik vertel hem bijna dagelijks over de scheppingskracht van woorden en dat de woorden die je spreekt van levensbelang zijn. Ik heb hem verteld hoe onnoemelijk veel God van hem houdt.

Hij gelooft er niet in zegt hij. Hij gelooft in zijn ellende, hij gelooft dat er voor hem geen toekomst is, hij gelooft dat hij nooit gelukkig zal worden, nooit een vriendin zal hebben, nooit een gezin en hij gelooft dat hij liever niet meer zou leven, hij gelooft dat hij liever dood zou zijn.

Op zulke momenten weet ik vaak niet meer welke wijze woorden van God ik tegen hem kan zeggen, welke woorden zijn hart zullen raken en welke woorden zijn ogen zullen openen.

Ik weet alleen dat Gods Woord waarheid is en altijd doet wat het zegt.

In Jesaja 55:10-11 staat: Zoals regen of sneeuw neerdaalt uit de hemel en daarheen niet terug keert zonder eerst de aarde te doordrenken, haar te bevruchten en te laten gedijen, zodat er zaad is om te zaaien en brood om te eten- zo geldt dit ook voor het woord dat voortkomt uit Mijn mond: het keert niet vruchteloos naar mij terug, niet zonder eerst te doen wat Ik wil en te volbrengen wat Ik gebied.

Dus hoe moeilijk het vaak ook is, ik blijf leven spreken en mogelijkheden en een hoopvolle toekomst want God heeft mij Zijn woorden van wijsheid gegeven zodat ik weet wat ik tegen terneergeslagen mensen moet zeggen!

NOOIT TE OUD OM TE LEREN

Psalm 12:6 The words and promises of the Lord are pure words, like silver refined in an earthen furnace, purified seven times over.

Waarom weet ik niet maar toen ik deze woorden las moest ik ineens aan twee mensen denken in onze kerk en hoe wij met deze mensen zijn omgegaan. Een man en een vrouw. De man was aan het scheiden en de vrouw zijn nieuwe vriendin. De man was jaren geleden lid geweest in onze kerk en wilde nu graag terugkomen. Zijn scheiding was echter nog niet officieel uitgesproken en een groot aantal van ons wisten dat. 

De verontwaardiging bij een aantal van ons was groot; hoe durfde hij! Overspel plegen en dan ondertussen een beetje vroom zitten doen in de kerk! De oudsten moesten erbij komen en er moest eens pittig met hen gesproken worden en uiteraard moesten er sancties komen zoals bijvoorbeeld het niet deel mogen nemen aan het avondmaal. Er was zelfs iemand die zei: ‘Wat kom je doen in onze kerk? Er zijn kerken genoeg, hoepel op, ga naar een andere kerk’

Ze zijn inderdaad ‘opgehoepeld’, maar niet naar een andere kerk. Ze hebben besloten zich voorlopig maar niet meer te mengen tussen liefhebbende broeders en zusters. Ze blijven veilig thuis, ver van de harde veroordelende woorden en dodende blikken.

Dat deed me erg denken aan een verhaal in de Bijbel waar de schriftgeleerden en fariezeeërs ook iemand wilden doden, niet met blikken maar met stenen want zo ging dat in die tijd. Het is het verhaal over de overspelige vrouw. De farizeeërs en schriftgeleerden brengen een vrouw bij Jezus en zeggen: ‘Heer we hebben deze vrouw op heterdaad betrapt op overspel (echtbreuk zegt de Willibrordus vertaling). En de wet van Mozes zegt dat ze gestenigd moet worden tot ze dood is. Maar wat zegt U daarover?’ Nadat Jezus wat  op de grond zit te schrijven zegt Hij: ‘Wie van u zonder zonden is moet dan maar als eerste een steen tegen haar gooien’. Ze dropen één voor één af en Jezus bleef alleen achter met de vrouw. ‘Heeft niemand u veroordeeld?’ vroeg Hij. ‘Nee Heer, niemand’ antwoordde de vrouw. ‘Ik veroordeel u ook niet’ zei Jezus, ‘ga nu maar en zondig niet meer’

‘Ik veroordeel u ook niet’

Weet je dat ik me gewoon beschaamd voelde toen deze woorden tot me doordrongen? Zelfs Jezus, de Zoon van God veroordeelt de vrouw niet. In de Bijbel staat dat Jezus niets zei wat Hij de Vader niet had horen zeggen en niets deed wat Hij Zijn Vader niet had zien doen. En in Psalm 12 staat dat de woorden van de Heer puur zijn als veredeld en gereinigd zilver. ‘Ik veroordeel u ook niet’  zijn de woorden van Jezus in deze situatie en dat hadden ook onze woorden moeten zijn! Wie van ons had het recht zulke veroordelende woorden te spreken, wie mocht die eerste steen gooien? Wie van ons was zonder zonden?

Is het niet gaaf dat God ons op zo’n milde wijze onze ogen opent? Dat is wat me enthousiast maakt. Het leven met God is een avontuur en ik vind het super elke dag nieuwe uitdagingen tegen te komen en steeds meer en steeds vaker te kunnen reageren zoals Jezus deed.